7
05. 03 2020 Direnişimin 548. Günü bu gün 3 Eylül 2019 dan bu yana eşimin rahatsızlığı ve ölümüyle direnişe ara vermek zorunda kalmıştım. Bu gün aylar sonra alana çıkacaktım. Hayatımdan benim için çok önemli bir kişi eksilmiş ama yaşam devam ediyordu. Benim bir görevim var ve beni bekliyor. Akşamdan direniş çantamı, çok sevdiğim önlüğümü hazırladım. Yarına hazırdım.
Heyecanla yola çıktım. Daha önce aklıma işkenceyle gözaltına alındığın günler geliyor neyle karşılaşacağımı ve nasıl tavır alacağımı düşünüyorum. Herkes aynı duygularımı yaşar bilmiyorum alana gelince tüm kaygıların kayboluyor orada yalnızca sen amacın ve sesini duyuracağın halk var. Bu günde öyle oldu. Cıktım sloganımı atıp işten atılma sürecimi anlatıp oturdum. Beni 365 gün boyunca işkenceyle gözaltına alan polis yoktu gelirler diye düşündüm. Öylesine gözaltına alınmaya odaklanmışım ki bir an ne yapmalıyı mı düşündüm. Ziyaretçilerim gelmeye başladı heyecanla onlarla sohbet ediyorum ilk defa alanımda oturmanın mutluğu var içimde. 1 Mart da direnişler meclisinin yaptığı Adalet istiyorum forumuna katılan KHK’lı Ömer Bilal ve Eşimin yeğeni Batuhan geldi. Onlarda şaşkındı. Oturmaya devam ettik. Bu arada güvenlik şube geldi araçtan inmeden bizi izledi. Yağmur çiselemeye başlayınca kafe ye geçtik Avukatım Seda Şaraldı geldi. Oda şaşırdı! gözaltıma gelmeyi umuyordu. Yağmur dinince parka geçtik tekrar. Polis tacizi altında oturmaya devam ettik. Canlı yayına başlayınca polis yanıma gelip oturursam gözaltı yapacağını söyledi. Avukatım Bunun kanunsuz olduğunu anlattı. Onlar bir yığın geçersiz şikâyetler sıraladılar. Akrabamın direnişimi sahiplenmesi onları korkuttu Yeğenim Batuhan’a gbt yaptılar. Daha sonra Amirleri gelip bazı şeyleri yaparsak gözaltı yapacağını söyledi. Bazı şeyler nedir diye sorunca çocuk gibi söyleyeyim de yapmayın söylemem dedi. Oturmaya devam ettik. Polis de arabadan bizi izleyip tacizine devam etti.
Direniş alanımı kazanmak için Bir buçuk yıl boyunca işkenceler gözaltılar yaşamıştım. Bir gün gözaltı arabasıyla geçtiğim yolu, Ertesi gün eşimle Ambulansla geçtim. Bir gece gözaltında sivrisinek pislikle yattım. Ertesi gece eşimle hastanede sineklerle ve pis odada kaldım. Bir Atasözü derki! Taşı delen suyun gücü değil sürekliliğidir. Vazgeçseydim bu gün burada olmayacaktım. Yarın ne olur Faşizm hangi yüzünü gösterir bilemiyorum bildiğim tek şey işimi, Ekmeğimi, onurumu geri istiyorum.
