Turan Aktaş’a
Elinde Onuruyla
Direniyor bir işçi tek başına
Ama kurak bir dağ başında
Yalnız bir ağaç gibi değil
Ama milyonlarda iç içe
Ama milyonların duyguları akıyor
Onun zafere çarpan çağlayan
Damarlarında
Direnen kalbiyle beraber
Direniyor bir işçi tek başına
Haydi kardeşler
Durmayın!
Gidelim emek kavgasının
Cenk ocağına
Kavgada kan kardeşlerinin
Elzem zamanına
Direniyor bir işçi tek başına
Değil
Kendi dünyasının küçücük cenneti adına
Direniyor
Saymaklar bitmez
Sınıf kardeşleri adına
Soğukta ısınıyor umuduyla
Güneşin altında serinliyor
Zafere olan inancıyla
Direniyor bir işçi tek başına
Elinde pankartı
Haklılığını cihana yayan sloganıyla
Fırlatıp atıyor yüzündeki maskeyi
İçimizden biri gibi görünüp
İçimizdeki akrep olan
Asalak düzenin
Namert piyadesinin
Direniyor bir işçi tek başına
Mevsimler boyunca
Yerini yalnızca
Adaleti bilenlerin bildiği
Onurun doruğunda
Direniyor bir işçi tek başına
Daha o vakit ermeden
Zafer türküleri hep bir dilden
Söylenmeden
Daha düşürmeden namertlerin kara bayrağını yere
Daha yağdırırlarken yalan oklarını
Daha yerle yeksan olmadan sınıfsal kinleri
Kazandı
Halkın gönül gözünde
Alnının akıyla siyasi zaferi
Tarihin hükmüdür
Haklılığın gücünde direnenler
Yenilmez asla
Kazanır zaferi mutlaka
Kan revan içinde kalsa da…
Yunanistan Özgür Tutsakları
