2
KHK ile işinden edilen ve direnişe başlayan Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın taleplerinin kabul edilmesi ve onlara ses olmak için Dortmund’da yapılan oturma eylemine 27-28 Temmuz 2017 Perşembe ve Cuma günleri ve 5 Ağustos 2017 Cumartesi günü de devam edildi. Açlık grevi 150’li günlerini geride bırakırken Nuriye ve Semih’in tutuklulukları da sürüyor. Yüksel’e her gün öğlen ve akşam günde iki kere saldırıp emekçilerin seslerini boğmaya çalışanlar, Nuriye ve Semih’in taleplerini kabul etmek yerine sahiplenen insanlara terör estirmeyi iş biliyor. Ancak ne kimseyi susturabiliyor ne de Nuriye ve Semih’in sahiplenmesini engelleyebiliyor. Her gün yeni saldırı biçimleriyle direnenlerin karşısına çıkan AKP’nin yıldırma politikalarına karşı yeni direniş biçimleriyle cevap veriyor direnenler. Ev hapsine karşı evinin bahçesini direniş alanına çeviren Acun Karadağ gibi. Bizlerde Avrupa’da yaşayan devrimciler olarak onların sesini duyurmaya devam ediyoruz. Dortmund’da oturma eylemi Perşembe ve Cuma günü yapıldı. Direnişi ve açlık grevinin nedenleriyle birlikte anlatıldığı bildiriler dağıtıldı. Ara ara atılan sloganlarla Nuriye ve Semih’in yalnız olmadığı haykırıldı. Açlık grevinde günler ilerledikçe sahiplenmek çok daha fazla önemli şimdi. Daha fazla şey yapmak daha yaratıcı eylemlerle olabildiğince geniş insanlara onları anlatabilmek amacındayız. Kafamızda bunlar geçerken aynı zamanda oturma eylemimizi de devam ettiriyoruz.
NURİYE VE SEMİH İŞE GERİ ALINSIN, HAKLI TALEPLERİ KABUL EDİLSİN diye elimizden geleni değil gelmeyeni de yapmak zorundayız. Çünkü Osmanlı’nın devamcıları da böylesine büyük bir direniş ve sahiplenme karşısında oyunlarını bir bir sahneye sürüyor. Hiç birine yabancı değiliz. Biz bunları direniş tarihimizden biliyoruz. Her direnişte olduğu gibi bu direnişteki haklı talepleri yalanlarıyla, saldırılarıyla boğmaya çalışıyorlar. Hatta hızlarını alamayıp kitapçık bile yazdılar. “Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın ne kadar terörist” olduğuna inandırmaya çalışıyorlar bilmeyen insanları. Ama kendi silahlarıyla kendileri vuruluyor. Çünkü bu insanlar direnişin başlamasına ve yayılmasına kadar “terörist” değilken direnmeye başlayınca, işini, ekmeğini isteyince ve tüm saldırılarına rağmen direnmeye devam edince terörist oluyorlar. Direniş, her zamanki gibi olağan seyrinde devam ediyor. Kavramlar yeniden tanımlanıyor, yeniden bilince çıkarılıyor. “Kim terörist, kim değil” yeniden yeniden tartışılıyor. Bizim ülkemizde gerçek teröristler iktidarda olunca, her hakkını arayana terörist damgasını vuruyor. Ancak, AKP iktidarı “Aptal kız aynaya bakmış lakabını karşısındakine takmış” misali aynaya bakıp bakıp ne görüyorsa hepsini direnenlere söylüyor. Yalan, iftira, zulüm her meziyet(!) var AKP de. Yine de başarılı olamıyor. Zavallı ve acınası halini daha fazla terör uygulayarak kapatmaya çalışıyor. İnsanların kollarını kırıyor kameraların karşısında, avukatları işkenceyle gözaltına alarak günlerce gözaltında tutuyor, Nuriye ve Semih isimlerini bile yasaklıyor. Ne kadar “güçlü” gerçekten. Direniş her şeyi berraklaştırıyor, tozu, dumanı dağıtıp yatağında ilerliyor. Her türlü yalan dolan havada uçuşurken, direnenler hep aynı şeyi söylüyor NURİYE, SEMİH, NURİYE, SEMİH, NURİYE, SEMİH….
Biz bu isimleri ancak ZAFERLE birlikte tekrarlamaktan vazgeçeceğiz.
ZAFER DİRENEN EMEKÇİNİN OLACAK!
NURİYE VE SEMİH İŞE GERİ ALINSIN!
EMEKÇİYİZ HAKLIYIZ KAZANACAĞIZ!
NURİYE, SEMİH
NURİYE, SEMİH
NURİYE, SEMİH…
