09 Ekim 2026 günü Türkiye bir katliama daha tanıklık etti. HABAŞ Demir Çelik fabrikasında yaşanan patlamayla onsekiz işçi katledildi.
Bu ne ilktir ne de son olacaktır. Sömürü, yağma, talan üzerine kurulu düzende işçilerin canının patronların gözünde hiçbir kıymeti harbiyesi yoktur. Bunu Soma’da, Ermenek’te, Dilovası’nda, Erzincan’da vb. pek çok yerde gördük.
Katliamların tanığı olduk.
Patronların işçileri kar uğruna nasıl ölümüne çalıştırdıklarını biliyoruz. İşçiler evlerine ekmek, çocuklarının eğitimini sağlamak, ailesinin geçimini sürdürmek için hiçbir güvenlik önleminin alınmadığı madenlerde, fabrikalarda ölümüne çalıştırılıyorlar. Tıpkı köleler gibi ama sadece ellerinde zincir olmadan çalışmak zorundalar.
Bu katliamlar ne kader ne de fıtrattır. Açıkça, taammüden işlenen cinayetlerdir.
Patronları bu kadar pervasız yapan, en temel güvenlik önlemlerini bile almamalarını sağlayan bu düzendir.
AKP faşizmi üçyüzbir işçiyi katleden Soma holdingin asıl sahibinin bırakalım ceza almasını sağlamak mahkemeye dahi çıkmasına izin vermedi. Sakarya Hendek’te yedi işçinin katledildiği patlama sonrasında patron Yaşar Coşkun’a moral yemeği verdiklerini daha dün gibi hatırlıyoruz.
AKP bugün de HABAŞ’ın sahibi Mehmet Rüştü Başaran’a tam koruma sağlayacaktır. Yine birkaç müdür ve mühendis yargılanıp onlara da göstermelik bir dava açılıp, ödül gibi cezalar verip HABAŞ katliamını da unutturmaya çalışacaktır.
Kaldı ki bu fabrikada daha beş gün önce bir işçi katledilmişti.
Hesap soran oldu mu?
Bu düzenin polisi, savcısı, yargıcı el ele verip katilleri aklıyor.
Bu düzen katledilen işçilerin hesabını sormaz, soramaz. Çünkü bu düzenin sahibi patronlardır.
AKP halkın değil patronların iktidarıdır. Bunu da bugüne kadar defalarca göstermiştir.
Katledilen işçilerden birinin kardeşi de fabrika önünde kendini yakarak isyanını göstermiştir.
Bu isyan adaletsizliğe isyandır. Çünkü herkes biliyor ki bu düzenin yargısı adaleti sağlayamaz. AKP’den talimat alan hakimler katilleri aklar. İşçiler öldükleriyle kalırlar.
Ancak biz katledilen hiçbir işçiyi unutmuyoruz.
İşçilerin katillerini de unutmayacağız.
Bugün bu nedenle tüm işçilere gelin İşçi Meclislerinde örgütlenin diyoruz.
İşçiler yaşam hakkını, sağlıklı bir ortamda çalışma hakkını sadece kendi öz örgütlülüklerinin olduğu İşçi Meclisleriyle savunabilir.
Sendikacılar patronların uşağıdır.
Öyle ki HABAŞ’ta örgütlü olan Türk Metal katliamın ardından hiçbir şey yapmamıştır. Ne tek bir açıklama ne de eylem ortaya koymamıştır. Çünkü onlar işçilerin değil patronların sendikacılarıdır. Görevleri iş yerinde işçilerin hakkını savunmak değil patronun çıkarı için işçileri uyutmaktır.
Artık uyumayalım!
Canımıza göz koyan patronlardan hesap soralım!
Ne patlamalarla parçalanmak ne kendimizi yakmak ne yerin yüzlerce metre altında toprak altında kalmak zorunda değiliz.
Kendi gücümüzü ortaya koyduğumuzda patronlar bizden korkacak, patron sendikacıları çalıştığımız fabrikaların önünden bile geçemeyecektir.
Güç elimizde.
Ellerimiz birleştirip İşçi Meclislerini, İşyeri Komitelerini kuralım. Katil patronlardan, işbirlikçi sendikacılardan hesap soralım.
Katledilen hiçbir işçiyi biz unutmuyoruz. Onları katledenleri ise hep hatırlayacak hesap soracağız.
HABAŞ Katliamının Hesabını Soracağız!
Yunanistan Halk Cephesi
