“Ve onlar liderdirler,
Liderler devrim savaşında masa başında oturmazlar
Bu savaşta en ön safta savaşırlar…”
Ulaş Bardakçı 19 Şubat 1972 İstanbul Arnavutköy’de kuşatıldığı evde çatışarak şehit düştü.
Ulaş bir öncüdür. Tıpkı Mahir gibi, Cevahir gibi…
Ulaş’tan öğrendiklerimizle sürüyor mücadelemiz…
Enternasyonalisttir. 6 Ocak 1969’da Vietnam kasabı diye bilinen ABD Ankara büyükelçisi Robert Kommer’in ODTÜ’ye gelişinin protesto edilmesinde kitle eylemini örgütleyendir. Öğrenciler kitle halinde Komer’in arabasını kollarıyla kaldırarak devirip ters çevirirler; ardından, arabanın deposundan aldıkları benzinle, arabayı ateşe verirler. Bu tarihsel eylemi gerçekleştirenler, Sinan Cemgil, İbrahim Seven, Taylan Özgür ve Ulaş Bardakçı’dır.
17 Nisan 1971’de İsrail Başkonsolosu Efraim Elrom, kaçırılır. Ulaş, bu eylemin de planlayıcıları ve uygulayıcıları arasındadır.
“Dediğimizi yapmalıyız” der Ulaş… “Dediğimizi yapmalıyız!”.
Bu emperyalizme, siyonizme, faşizme devrim cephesinden haykırılan kararlılığın ifadesidir.
Bu, savaş ve zafer andıdır.. Efraim Elrom’u ezilen dünya halkları adına cezalandırırlar.
Ulaş’ın mavzeri türkü söylüyordu. Artık hep böyle ölecekti bizimkiler.
Nesilden nesile geçecek bir geleneğin yaratıcısı, başlangıcıydı onlar. Ulaş’ın ilk satırlarını yazdığı türkü, 30 Mart 1972’de Kızıldere’de bir manifestoydu artık… Bizler bu manifesto’nun yolunda ilerliyoruz. Mahir’lerin, Cevahir’lerin, Ulaş’ların mirasına sahip çıkmak görevimizdir.
Yıllar sonra aynı ezgi dilimizde tilililere dönüştü. Niyazi’ler, Sabo’lar, Sinan’lar, Sibel’ler, Berdan’lar, İdil’ler, Şafak’lar, Bilgehan ve Leyla’lar ve bugün Helin, Mustafa, İbo ve Ebru’larla çoğalıyor Ulaş…
Ulaş’ın türküsü, ülkemizin yoksul sokaklarından Dersim’in, Torosların, Karadeniz’in, Ege’nin dağlarına kadar her yerde yankılanıyor.
Anadolu ihtilali onların bıraktığı mirasla büyümektedir şimdi. Onların bıraktığı mirasla yürüyor zafere… Onların bıraktığı şiarı yayıyoruz Anadolu’nun dört bir yanına…
Mahir Hüseyin Ulaş Kurtuluşa Kadar Savaş!
Avrupa Dev-Genç
