Sevgili yoldaşlar,
Merhaba,
Şehitlerimizi andığımız, Önderlerimizi selamladığımız ve Umudun kuruluşunu kutladığımız şu günlerde, fiziken aranızda olamasam da, yüreğimin sizlerle, halkın ve hayatın içinde çarpmaya devam ettiğini, son nefesime kadar da öyle süreceğini bilmenizi isterim.
Bizim için son derece önemli olan bu günleri çoğu zaman hapishanelerde yada gözaltılarda geçirdim.
Ne yazık ki yine içerdeyim.
Ne yapalım, alnımızın ak cefası olsun der, günü gelince kaldığımız yerden devam ederiz.
Fakat yaşadıklarımızı da, alacaklarımızı da asla unutmayız.
Geçen hafta ben de hücremde anma ve kutlamamı yaptım.
Tek başına mı demeyin ! Odamda dünyanın en soylu fedailer ordusuyla birlikteydim.
Pasta kesmedik ama bir kez daha sözler verdik, yeminler ettik.
Kurtuluşa kadar savaşacağız diye.
Evet yarım asır geride bıraktık dile kolay. Acılarla, sevinçlerle, kahramanlıklarla, ihanetlerle, direniş ve zaferlerle dolu bir 50 yıl. Daha da nice yıllar geçecek belli değil. Bildiğimiz ve emin olduğumuz tek şey ise tarihsel haklılığımız ve kazanacağımıza olan mutlak inancımızdır.
Bu bilinçle Önderlerimizin açtığı yolda, şehitlerimizden devir aldığımız kızıl bayrağı durmadan, yorulmadan dalgalandırmaya devam edeceğiz. Ve onlara verdiğimiz sözleri yerine getireceğiz.
Biliyoruz yolumuz uzun, biliyoruz işlerimiz çok ve yine biliyoruz ki aciliyeti ve önemi her daim artan görev ve sorumluluklar bizleri bekliyor. Ama isteyince başaracağımızı, hiçbir işimizi yarım bırakmayacağımızı da yine en iyi bizler biliyoruz.
Bugün istemek ve başarmak için her zamankinden daha fazla nedenimiz var.
Ve halklarımızın bize, devrime ihtiyacı var.
Unutmayalım.
Nerede bir doğum sancısı varsa, bizler orada olacağız.
Sizleri seviyorum yoldaşlar!
Umudu büyütmenin coşkusuyla tüm aileyi, hepinizi kucaklıyorum.
Sevgi ve Selamlarımla Erdal Gökoğlu
