2018 yılının Ağustos ayında AKP hükümeti tarafından 3. Kez işten atıldım. Sarıyer ilçe sağlıktaki işimi Paşabahçe devlet hastahanesi önünde 118 gün direnerek kazanmıştım ve 8,5 yıl çalıştıktan sonra ilk fırsatta beni tekrar işten atmışlardı. Direnerek işine dönmüş bir işçi onları korkutuyordu kinlerini unutmamışlardı. 3 Eylül 2018 de Evimde çürüyerek ölmeyeceğim sokakta savaşarak öleceğim dedim ve direnişe başladım. 3 Eylül 2019 da, Eşimin kanser hastası ve bana ihtiyacı olması nedeniyle direnişime ara vermiştim eşimi 13 Ocakta kaybettim. Hastalık sürecinde eşimin yanında olmak bir görevdi. Artık yarım bıraktığım direnişime dönüyorum. 2019 Mart ayında başladığımız hastahane süreciyle eşimin yanında olmam gerekti. Kendi ihtiyaçlarını Mayıs ayı itibarıyla görememeye başladı. Emek mücadelemde beni hiç yalnız bırakmayan eşimin yanında yanıbaşında oldum. Acılarını hafifletmeye, kendi ihtiyaçlarını karşılayamamanın duygusunu ona yaşatmamaya çalıştım. Artık bu dünyada çok kısa kalacaktı. Son anına kadar onun yanında olmak istedim. Direniş her zaman, aynı şekilde devam etmiyor. Yaşadığım bu hastalık sürecinde yalnız alandan uzakta kaldım. Evimiz okul oldu. Direnmeye devam ettim. Düzenin dayattığı zorlukları dayanışmayla nasıl çözeceğimi tekrar öğrendim. Düzenin değil yeni insanın nasıl olması gerektiğini öğrendim. Hastalarımız yaşlılarımız en iyi bakıma layık bunu yalnızca devrimciler yapabilir, Bunu öğrendim. Tüm çevremiz devrimcilerin Hastaya yaşlıya nasıl baktığını gördü ve unuttukları değerleri onlara tekrar göstererek öğrettik. Eşimin her ihtiyacı o daha hissetmeden karşılandı, düşünüldü, hastalığının zorluğunu çok az hissettirdik. Ona görevimi en iyi şekilde yaptım artık haftada bir gün Perşembe günleri direniş alanımda saat 13 00 da Sarıyer Kaymakamlığının yanındaki parkta olacağım. Direnerek kazandığım Sarıyer ilçe sağlıktaki işimi geri istiyorum. İşim benim ekmeğim, işim benim onurum
