1
KHK’larla haksız yere işlerinden atılan ve işlerine geri dönebilmek için başlattıkları direnişi açlık greviyle devam ettiren Nuriye ve Semih hocamızın, bilindiği gibi direnişi halen devam ediyor. Ekmek için, adalet için, özgürlük için bedenlerini açlığa yatıran hocalarımızın tek talebi işlerine geri dönmek.
Hükümet çağrılara halen cevap vermemekte ısrarlı olsa da bu direnişin seyrini değiştiremiyor, büyümesini engelleyemiyor. Hocalarımıza doğrudan ya da dolaylı olarak destek veren her kim olursa karşılığı gözaltı ve tutuklama oluyor. Yine de bu bizim geri çekilmemize neden olmamalı diye düşünüyorum.
Onlar kuş kadar kalmış bedenleriyle mücadele ederken, bizlerin onların sesi olmaktan başka seçeneği yok, olmamalı. Bulunduğumuz her yerde direnişi büyütmek, seslerine ses olabilmek gerekiyor.
Tek bir kişinin duymasını ve bu haksızlığa göz yummamasını sağlamak bile bizler için bir kazanımdır. Faşizme karşı direnmenin sayıyla ya da tekniki güçle alakası yoktur, diyerek “ben ne yapabilirim” diyerek, bulunduğum yerde tek başıma da olsa açlık grevine başlamanın onurunu, coşkusunu yaşıyorum, Nuriye hocalardan aldığım güçle.
Ve inanıyorum ki biz hep güleceğiz; direnişi de, yaşamı da kaybetmeyeceğiz.
Hepimizin yapabileceği bir şeyler mutlaka var.
Haksızlığın karşısında sessiz kalmayın, 17 Kasım’da hep beraber Nuriye hocamızı faşizmin elinden çekip alalım.
SELAM OLSUN RUHUNU AÇLIKLA DOYURANLARA!
SELAM OLSUN ONURUYLA DİRENEN HOCALARIMIZA!
YAŞASIN AÇLIK GREVİ DİRENİŞİMİZ!
