Kamu Emekçileri Cephesi Açıklama

OHAL’i tanımayıp işimiz, emeğimiz, onurumuz için 10 Eylül’de düştük yollara. Bu yolun sarp engebeli olduğunu biliyorduk. Ustalarımızdan öğrenmiştik bunu. Direnmeyi teslim olmamayı da yine ustalarımızdan öğrendik.

Yola çıkarken heybemizi doldurmuştuk.

“Kötü öğretmen, kötü öğrenci, kötü veli yoktur, kötü eğitim sistemi vardır” diyen Rıfat Ilgaz’ı, “Öğretmen yalvarmaz, öğretmen boyun eğmez, öğretmen el açmaz, öğretmen ders verir” diyen Fakir Baykurt’u, “Yarin yanağından gayrı her şeyde her yerde hep beraber” diyen Bedreddin’i, ” Dönen dönsün ben dönmezem yolumdan” diyen Pirsultan’ı, Kerbela’ da Yezid’e biat etmeyen Hüseyin’i, “Biz buraya dönmeye değil ölmeye geldik” diyen Mahir Çayan’ı ve daha nicelerini koyduk heybemize. Yolun karanlığında Elmas Yalçın’ı, Ahmet Savran’ı, Ayşenur Şimşek’i, Hüsniye Aydın’ı, Fidan Kalşen’i ışık ettik kendimize. Bizi hiç yalnız bırakmadılar, yanımızdaydılar hep. “Biz haklıyız biz kazanacağız” diyen sözleri güç verdi bizlere.

Bu süreç bizler için bir sınavdı. Ya kazanacak ya da kaybedecektik. Biz hiçbir zaman kaybetmek için başlamadık işimize. Çünkü kazananların sadece direnenler olduğunu biliyorduk. Bunu katık ettik kendimize. Umutsuzluğa umut olmak, sessizliğe ses olmaktır bugün payımıza düşen. O yüzden yolları aşmalı hedefimize ulaşmalıydık.

Karınca misali, hedefe ulaşamasa da yolunda ölme iddiası, Lenin’in “ya devrim ya da deneyim” tercihinde her iki koşulda kazananın biz olacağımızı, “Yol ne kadar uzun olursa olsun ilk adım atılmalıdır” diyen Mao, “Kaybettiğin tek savaş, uğrunda savaşmaktan vazgeçtiğindir” diyen Che, “Dünyayı anlamak yetmez onu değiştirmek gerekir” diyen Marks, yolumuzun her kilometresini ören ustalarımızdı. İşte bizim yürüyüşümüzün tarihsel rolü buradaydı, USTALARIMIZDA…. Onların yolunda yürümekten onur, gurur duyuyoruz. Bize inanan güvenen dostlarımızı üzmeyecek, düşmanı sevindirmeyeceğiz. Söylediğini yapan yaptığını savunan olacağız her daim…