3
Bizler, mühendis ve mimarlar olarak bu ülkenin “okumuş”, “aydın” kesimi olarak görülüyoruz. Halkın aydını olmanın sorumluluğunu taşıyoruz. Halkın aydını olmak; ülkedeki adaletsizliklere sessiz kalmamak, halkını bilinçlendirmek, haklının, doğrunun yanında, zalimin karşısında olmaktır.
Ülkemizdeki adaletsizlikler, en çıplak haliyle Nuriye Gülmen ve Semih Özakça’nın işe geri alınmaları talebiyle başlattıkları direnişte somutlanmaktadır. AKP’nin ilan ettiği OHAL sonrası on binlerce insan işlerinden ihraç edilirken ülkemizde henüz yaprak kımıldamıyordu. İlk Nuriye yaktı kıvılcımı. Ardından da Semih katıldı yanına. Kasım 2016’da işlerine geri dönmek istedikleri için Yüksel Caddesi’nde açtıkları dövizlerle başlayan direnişe her gün polis saldırısı oldu. Nuriye ve Semih, her gün gözaltına alındı. Günler, haftalar, aylar geçti. Direniş dalga dalga büyüdü; Malatya’da, Düzce’de, Bodrum’da işlerinden ihraç edilen kamu emekçileri de harladılar direniş ateşini. Ve Mart ayında Nuriye ve Semih, süresiz açlık grevine başladı. Direnişi Türkiye’de, dünyada duymayan kalmadı. Ve bu direnişin büyümesi, AKP faşizmini çok korkuttu. Nuriye ve Semih’i tutuklayarak direnişi bitirebileceklerini düşündüler. Direniş karşısında çaresizleşmeleri; İçişleri Bakanı Süleyman Soylu’ya Nuriye ve Semih ile ilgili kitapçık hazırlatmaya, Nuriye ve Semih’i zorla müdahale tehdidi ile hapishanenin revirinde, çok daha kötü koşullarda tutmaya kadar vardı. Nuriye ve Semih demeyi yasaklamaya, Nuriye ve Semih için maçlarda pankart açanları tutuklamaya kadar vardı.
Nuriye ve Semih’in açlık grevi, 172. gününe girdi. 172 gündür, yani neredeyse yarım yıldır açlıklarıyla adaletin peşindeler. Açlıklarıyla faşizme meydan okuyorlar, “işimizi geri istiyoruz” diyerek haykırıyorlar hücrelerinde. Milletvekillerinin “bir yanlışlık sonucu” ihraç edilen çocukları jet hızıyla işlerine geri dönerken; Nuriye ve Semih, Kasım ayından beri işlerine iade edilmiyor.
Bizim meslek alanımızı ilgilendiren bir adaletsizlik daha yaşanıyor ülkemizde. Yoldaşımız, meslektaşımız, halkın mühendisi Olcay Abalay; Mart ayından bu yana tutsak. Tutuklanma gerekçesi olarak halk için mühendislik çalışmaları gösteriliyor. Yoksul halkın elektrik ihtiyacı için rüzgar türbini, su türbini yapmak, halkın sağlıksız gıda tüketmesine karşı halk bahçesi kurmak suç olarak gösteriliyor. Halkın sorunlarını çözmeye çalışmak suç değil, onurdur. Ortada bir suç var ise, bu suçu işleyenler; halkı kör karanlıklarda yaşamaya mahkum edenler, her ay haraç keser gibi elektrik faturası ödetenler, sağlıksız besinlerle halkı zehirleyenlerdir. Asıl suçlular kârlarına kâr katarken, halkın onurlu evlatları hapishanelere tıkılıyor.
İşte bu adaletsizliklerin karşısında durmak, sessiz kalmamak, bizim boynumuzun borcudur. Bu nedenle; Nuriye ve Semih’in işe geri alınmaları için, Olcay Abalay’ın serbest bırakılması için, Küçükarmutlu’da süresiz açlık grevinde olan TAYAD’lı amcamız Mehmet Güvel’in yanında 29 Ağustos 29 Ağustos Salı gününden itibaren 1 aylık dönüşümsüz açlık grevine başlıyoruz. 1 ay boyunca Nuriye ve Semih’in açlığına ortak olacağız. Tüm dostlarımızı, meslektaşlarımızı direnişe destek vermeye; Nuriye, Semih ve Olcay’ı sahiplenmeye çağırıyoruz.
NURİYE VE SEMİH İŞE GERİ ALINSIN!
NURİYE VE SEMİH YALNIZ DEĞİLDİR!
OLCAY ABALAY SERBEST BIRAKILSIN!
YAŞASIN AÇLIK GREVİ DİRENİŞİMİZ!
MÜHENDİSİZ MİMARIZ HAKLIYIZ KAZANACAĞIZ!
HALKIN MÜHENDİS MİMARLARI
