Depremlerin gerçekleştiği 6 Şubat gününden bugüne değin, on binlerce insanımızın hunharca katledilişine tanıklık ediyoruz.
Canlıya,
insana,
insana dair her şeye ve her değere düşman olan siyasi iktidar;
sınıfsal karakteri gereği terörünü en yoğun şekliyle uygulamaya devam ediyor.
Enkazlar altında katledemediği insanlarımızı soğuktan donarak ölmesine neden oldu.
Yıkılan binalar, içlerinde insan olmasına rağmen, pek çok bölgede kepçelerle kaldırıldı,
ölülerimiz,
kırılan betonlarla beraber harfiyat oldu.
‘Mucize’ diye gösterilen ve günler sonra enkaz altından çıkarılan insanlarımız hayatlarını kaybetti.
Sağ ‘kurtulan’ insanlarımızı aç, susuz, çadırsız ve korunaksız bıraktı.
İnsanlarımız ser sefil, bulduğu her yerde, kendi olanaklarıyla barınmaya çalıştı.
Devrimciler, halkının yarasını sarmaya koşan yüzlerce gönüllü, devlet terörünün her türlüsüyle yüz yüze geldi.
Ama halk yenilmez.
Avrupa’da, yurdundan ve toprağından ayrı yaşayan emekçi halkımız da olanakları oranında deprem bölgelerindeki insanlarımızı sarıp sarmaladı.
Fransa’daki Türkiyeli Emekçi Halkımız,
ilk etapta tırlarla kıyafet ve çeşitli ihtiyaç malzemeleri gönderdiler.
Maddi olarak bağışlar toplayıp bire bir elden ulaştırdılar.
Enkaz altındaki insanlara ulaşmayı sağlayan makinalar alıp,
bizzat bu makinalarla insan kurtardılar.
ilaç ve sağlık malzemesi ulaştırdılar.
Ülkede evi olan insanlarımız, evlerini, deprem yaşayan ailelere sundular.
Halkın Gücü Komitelerinin ‘uzakta ama en yakınındaki’ elleri oldular.
HALKIMIZA ÇAĞRIMIZDIR;
Bizi diri diri katleden Türkiye Faşizminin karşısına halkın elleriyle çıkıp,
Halkın Gücü Komiteleri ile yaralarımızı sarmaya devam edeceğiz.
Olduğumuz her ama her yerde,
bizler de,
bu komitelerin bir parçası olalım.
Bir kişi,
iki kişi,
üç kişi…
en yakınımızda olanla biraraya gelip deprem komiteleri kuralım.
Uzun olacak bu süreç, ancak ve ancak biraraya gelen halkımızla aşılacak.
Binlerce kilometre aşıp, deprem bölgesine ulaşacak halkın elleri, faşizmi yenecek yegane güç olacak.
Halkın Gücü Komitelerinde Birleşelim.
