16 08 2018 Direnişin 348. Günü Direniş alanım yerine bugün Okmeydanı onkoloji servisindeyim eşim 5. Kez kemoterapi alacak. 19 Marttan bu yana hastane kapılarındayız teşhis konulması bir buçuk ayı bulmuş Mayıs başında tedaviye başlamıştık. Hastalığı öğrendiğim zaman ne yapacağımı ne düşüneceğimi bilememiş bir süre kendime gelememiştim. Toparlanmamı sağlayan Büyük Ailem Oldu. Hiçbir anımızda bizi yalnız bırakmayarak çaresiz olmadığımı gösterdiler. Düşmek üzereyken bir el tutar ya işte öyle, bu illet hastalıkla mücadele edilebileceğini eşime olan görevlerimin dışında, bir görevimin direnmek olduğunu çabuk hatırladım. Direniş alanıma çıkmadığım günler bir açıklama yazmadım düşünüyordum iki görevi bir arada yürütebilirliyim, direnişi bırakmak bu imkânsız bu şekilde bir karar veremem düşmanı sevindiremem. Ve direnme kararı alacaklara umutsuzluk yayamam diye bir süre bekledim. Eşimin tedavi süreci belirlenince hafta içi her gün değil yalnız Cuma günleri alana çıkmaya karar verdim. Bazı haftalar hastane işlerim olduğu için alana çıkamıyorum bu gün onlardan biri.
