Adalet, bir insanın, bir toplumun en olmazsa olmaz ihtiyacı, yaşamın yaşam denilebilecek seviyede sürdürülebilmesi için en gerekli olgudur. Adalet olmazsa yaşamın, yaşamanın da pek bir anlamı kalmamaktadır. Öyle ki adalet, yaşamın kendisi, en temel kaynağıdır. Bir insanın oturup kendi kendine “ne için yaşıyorum ben?” dediğinde kendisinden aldığı cevap hep aynıdır; onurum, namusum, haysiyetim için… Adalet olmadan onurlu bir yaşam, namuslu bir yaşam, dahası değerli bir yaşamdan söz etmemiz mümkün değildir. Geçtiğimiz yıllarda Halkın Avukatlarının Ankara Yüksel Caddesi’nden seslendikleri gibi; “kutsal olan yaşamın kendisi değildir. Kutsal olan onurlu bir yaşam, haysiyet sahibi bir yaşam, adaletli bir yaşamdır!” Kişiliğimizden, yaşadığımız toplumdan “adalet” kavramını çıkardığımızda ne onurlu bir yaşam yaşayabiliriz ne haysiyet sahibi bir yaşama ulaşabiliriz ne de yaşamın kutsallığından, öneminden bahsedebiliriz. Adalet bizler için, halk için bu kadar önemli, bu kadar vazgeçilmezdir.
Bu ülkede adalet yok diyoruz, çünkü bu ülkede adalet sadece bir safsata, bir kandırma/oyalama aracı, bir yalandan ibarettir! Bu ülke 15 yaşında başına isabet alınarak vurulup ardından küfürler edilen, annesi meydan meydan yuhalatılan Berkin Elvanların ülkesidir. Bu ülke gerici yurtlarda tecavüze uğrayıp “bir kereden bir şey olmaz” denilerek örtbas edilen çocukların ülkesidir. Bu ülke işinden evine giderken sırtından kahpece vurulup “eylem hazırlığındaydı” denilen Yılmaz Öztürk’ün Kemal Kurkut’un, tankla bedeni parçalanan Mahsun Gürkan’ın, galoş giyin dediği için annesinin kucağında vurulup, katili elini kolunu sallayarak gezerken adalet isteyen abisine 20 yıl ceza verilen Dilek Doğanlar’ın, katilleri serbest kalırken avukatları tutuklanan ve yerlerde tekmelenen Soma’lı, Ermenek’li madencilerin, derelerine sahip çıkarken jandarma tarafından jopla dövülen köylülerin, evlatlarının kemikleri için bile 90 gün açlık grevi yapmak zorunda bırakılan Kemal Baba’nın, 833 hafta evlatlarının cenazelerini arayan Cumartesi Annelerinin ve daha nicelerinin ülkesidir. Bu ülkede adaletsizliğin çalmadığı kapı, uğramadığı hane yoktur. Bu ülke adalet ararken bedenini açlığa yatırmak zorunda bırakılan, açlıkla hayatlarını feda eden insanların ülkesidir! Bu ülkede adalet mülkün temeli değil, mülkün temeline gömülmüş ve bir daha asla çıkarılmamış bir değerdir.
Tüm bunlara rağmen günümüze dek halk adaletsizliğe boyun eğmemiş, her adaletsizlikte kendi yolunu yapmış, kendi mevziisini yaratıp adaletsizlikle savaşmıştır. Bu halk 650 gün Berkin için adalet isteyip en sonunda faşizmin karargahlarında kendi adaletini sağlayanlardır, bu halk evlatlarının hesabını sormak için faşizmin saraylarını kuşatanlardır, işkencehaneleri yerle bir eden, faşizme bu memleketi dar edenlerdir! Hiçbir baskı, zorbalık, işkence ve tecrit halkımızı sindiremez, adalet mücadelesinden vazgeçiremez. Adaletsizlik sürdüğü müddetçe halkımız ve devrimciler kendileri birer adalet olup halkı en temel yaşam hakkından mahrum eden bu barbarların beyinlerinde patlayacaktır! Devletler, hükümetler, ağalar, paşalar, imparatorluklar biter; Şafaklar, Bahtiyarlar, Elif Sultanlar, Bilgehanlar, Leylalar, Hasan Selim Gönenler ve nice halk kahramanı yiğitler bitmez, halkımız adaletsiz kalmaz!
Adalet İstiyoruz, Alacağız!
Adaleti Biz Sağlayacağız, Adaletin Adı Olacağız!
Yaşasın Halkın Adaleti!
Çayan Halk Cephesi
