9
4 gün süren direnişin ardından Gazi halkı yiğit kızını o bereketli, o doğurgan, o güzel toprağına kattı. Şimdi artık, Kürt halkının yiğit kızı, adımladığı, ekmeğini yiyip, suyunu içtiği, direnişine taş, sloganına ses olduğu topraklarda bir tohum oldu. O artık, dayımızla, Naillerimizle, Çuhadarlarımızla, Elif Sultanımızla halaya durdu ve zılgıtıyla inletti her yanı…
3 gün direndik, üç gün çatıştık ve tüm saldırılara rağmen binler olduk, Gazi’nin caddelerini kızıla boyadık. Günay omuzlarımızda bir top karanfil, 15 kez açtı çiçek, 15 kez gönlümüze doğdu. Onun bedenine saplanan 15 kurşun, gözümüzde yaş olsa da en gür sloganımız, sorulacak hesabımız oldu daha çok.
İşte adımlıyor sokakları yiğit Kürt kızı. 24’ünde karanfil oldu, Temmuz’un 27’sinde vardı gideceği yola… Katiller el sürmek istediyse de dokundurtmadı yoldaşları bedenine o katil elleri. Kendilerini siper ettiler karanfil kırılmasın diye… Üç gün süren direnişte, ağır bedeller ödendi. Yaralıların her biri, Adli Tıp önünde gözaltına alınanlar, büyük ailesi, özgür tutsaklığı paylaştığı kadın yoldaşları, evlerine varıp iki söz söylediği hemen herkes onunla son kez gezdi Gazi’de. Günay önde yoldaşları arkasında, kızıl bayraklarıyla, öfkeli hesap soran sloganlarıyla gezdi son kez Günay. Ve katil sürülerinin önünden de geçildikten sonra Gazi Mezarlığı’na varıldı. Günay son dönüşte de kadın yoldaşlarının omzunda selamladı onurlu Gazi halkını…
Hazırlamıştı yoldaşları mezar yerini, sanki bir gelin, kına gecesine hazırlanıyor, kızıla kesmiş her yan, sarıçiçeklerin her biri ömründen çalınan güzelliği mücadelenin. Ve kefeninin içindeki gibi tabutun üstünde de sarı yıldızımız, uğruna “asla teslim olmadığı”…
Vakti geldi o bereketli toprağa karışmanın. Kadın yoldaşları yerleştirdi onu, sonsuzluğa varacağı son yatağına. El birliğiyle toprakla birleşti Günay’ımız, gülüşünü, şen sesini bize bırakarak. Küreklerle toprak atıldıkça ağıtlar yükseldi, her bir yoldaşı sıktı yumruğunu, biraz gururlu, biraz hazin ama en çok da öfkeliydi tüm yoldaşları. Onu yoldaşça gömmenin onuruyla başı dik, ama onsuz olmanın, ondan çalınan yılların, mücadelenin öfkesiyle dolu.
Defin işlemi bitmeye yakın Cephe milisleri havaya sıktıkları kurşunlarla selamladı, yiğit savaşçımızı. Tektip birliği kızıl flamalarıyla etrafında durdu dimdik, zaferi getireceğimiz günlerin sözünü verdi.
Annesi bir an olsun ayrılmadı Günay’ın yanından, ağıdı yürekleri yaktı… Sonra hasretle sardı mezar taşına yazmasını. Kızıl ve sarıçiçekler yorgan oldu Günay’a, öyle doldurdu TAYAD’lı anaları…
Artık Günay kavuştu toprağına. Üç gün sabırla bekledi; tüm yoldaşlarına direnç oldu, her atılan taşta, sloganda, yakılan düşman aracında yeniden ses oldu Gazi’ye Gülay’ımız…
Artık uğurlama vakti geldiğinde öncelikle saygı duruşuna geçildi. Gazi Halk Cephesi, Gazi halkına ve Günay’a yaşatılan zulmü, Günay’ın Karadeniz’de Dev-Genç’le başlayan mücadelesinde yaşadığı tutsaklıkları, Gazi’de verdiği mücadeleyi, yıktırmadığı konduları anlattı… Ve halkına adalet olmak için vardığı onurlu yolda teslim olmayarak şehit düştüğünü, teslimiyet karşısında şehitliğiyle Kürt halkına, Kürt kadınına açtığı onurlu yolu anlattı. Ve üç gün üç gece omuz omuza çatışan Gazi halkına, destek veren sol sosyalist tüm örgütleri selamlayarak anma başladı. Önce Dev-Genç’li bir yoldaşı Nazım Hikmet’in Zafere Dair isimli şiirini okudu. Sonrasında TAYAD’lı bir anamız söz alarak Günay’ın son yolculuğu için verilen mücadeleyi anlattı. Ümit İlter’in şiiri okundu
“…
Bekleyin halk düşmanları,
Günay Günay çıkıp karşınıza
Dokunacağız hayatın tetiğine…”
Ve son olarak da Grup Yorum geldi, Günay’ın isteği üzerine Munzur’u söyledi, Dersim’in yiğit kızı için. Ve tüm şehitlerimiz gibi “Bize ölüm yok” denildi hep bir ağızdan.
Ve herkes son kez toprağına, çiçeğine el sürerek, bu yiğit kızın annesinin elini öperek ayrıldı mezarlıktan.
