Hatice Yüksel’in Çadır Günlüğü

Bana, gözaltına alındığım basın açıklamasını ve ardından düzenlediğim imza kampanyasını soruyorlar. Tabi bu beni epey sinirlendirdi. Neler söylediğimi tam hatırlamamakla beraber, bunların suç olmadığını, açıktan bana gözdağı verilmeye çalışıldığını, bu sözde “güvenlik” gerekçesine çocukların dahi inanmayacağını söylediğimi hatırlıyorum. Bana çok duygusal davrandığımı, dosyamın zaten kabarık olduğunu, bu eylemlere devam etmememi tavsiye ettiklerini söylediler. Benim ne cevap verdiğimi tahmin etmek zor değil sanırım. Bir hışımla çıktım ve çadırıma döndüm. Sonra ziyaretçilerim gelmeye başladı. Okuldan arkadaşlarım geldiler, çok sevindim. İki aydır uzakta olduğum okulumdan haberler getirmeleri içimi ısıttı. Yemek esnasında sendika yönetiminden bir kadın arkadaş geldi, sendika çevresinden direnişimi yok saymayan az kişiden biri, daha önce imza masasına da gelmişti. Onunla sohbet ederken, 4 gündür benimle gündüz nöbetçisi olarak  kalan ve artık dinlensin  diye eve yolladığımız Mehmet abim geldi, ‘beni büyüledin, evde duramıyorum’ diyor. Artık bu düşkünlüğü bana mı, direniş çadırına mı kazanınca göreceğiz. Bugun sendikadan da aradılar, Valiliğe yazı vereceklermiş. Ara kararla işime iademi talep ediyorlar. Çok düşündüm, acaba bu benim aklıma neden gelmedi diye! Tutmuş yağmur çamur içinde mücadele etmeye, sesimi duyurmaya çalışıyorum! Akşam da şiir  ve öykü okuma etkinliğimiz vardı. Ben de Rıfat Ilgaz’ın ‘Aydın mısın’ şiirini okudum. Edebiyat öğretmenlerim görse çok duygulanırlardı eminim. Uzun yıllar şiir okumak konusunda kaçınmıştım ama o kadar keyifli bir akşam oldu ki ben de kendimde o cesareti buldum. Bir günü daha böyle noktaladım.