BÜYÜK EVİMİZ YANIYOR
Şiir: Yalçın Özdemir
Halk
büyük ailemiz
vatan
büyük evimiz
evimiz yanıyor;
kara
kapkara bir kaplumbağa
yüreğimizi dağlıyor.
kömüre kesmiş bir ceylan
son nefesini vermiş
binlerce kızılçam!
yanıyor evimiz…
dal dal
budak budak
yanıyor ağaçlar..
gözyaşım sel..
yanmak ne kelime..
kömüre kesmiş ciğerim
öfkem sel…
lakin…
bu sel
söndürmeye yetmez bu yangını..
bu yangın sönecek!
bu yangın
yaka yaka sönecek!
yakanlardan
söndürmeyenlerden
her kuşun,
her yaprağın,
her börtü böceğin
hesabını
sora sora sönecek..
kızıllaşırsa öfkem!
durulur yangın durulur…
ancak o zaman
kömürleşenin hesabı sorulur.
yanıyor evimiz
büyük evimiz yanıyor…
ahımız büyük
vahımız derya…
fakat
yeşertemez ah vah
kızılcam ormanını.
geri getiremez
kaplumbağaları kuzuları ceylanları
halk
büyük ailemiz
vatan
büyük evimiz
yanıyor evimiz…
içimiz yanıyor
ellerimiz,
gözlerimiz,
geleceğimiz yanıyor..
yanacak
geleceğimizi yakanlar…
yok olacaklar
defolacaklar
ki bu vatan
onların külünü bile kabul etmeyecek!
Anadolu
yeniden ve
yemyeşil
kızılcama kesecek…
